شعر مدح حضرت امیرالمومنین علی (ع) _ علی اکبر لطیفیان

كافری بیش نبودم

مِنّتِ زلف تو دارم كه گرفتارم كرد

گوهر مهر تو اینگونه خریدارم كرد

كافری بیش نبودم عَلَوی ام كردی

نفس عشق شما بود كه بیدارم كرد

كار و بار ِدلم از مِهر شما سكه شده

عاقبت عشق ، مرا شُهره ی بازارم كرد

تا قیامت به خدا گردن من حق دارد

آن كسی را كه سر كوی تو بیمارم كرد

سایه ی لطف خودت را ز سرم كم نكنی

بركت سایه ی تو لایق دربارم كرد

كیمیایی بنما تا زرّ نابم سازی

اربعینی بطلب تا كه شرابم سازی

ای علمدار خدا صاحب شمشیر دو سر

اسدالله ترین ای زرهِ پیغمبر

هر كسی در پی آن است به جایی برسد

سر نهادن به كف پای تو مارا خوشتر

یكی از پا به ركابان حریمت حمزه

گوشه ای از سَكَنات و وَجَناتت جعفر

ضربه ای را كه تو در غزوه ی احزاب زدی

از عبادات ملك،جن و بشر سنگین تر

كس جلودار تو ای حیدر كرار نبود

شاهد قدرت بازوی تو باب الخیبر

بی سبب نیست كه عباس زره میپوشد

در دلِ علقمه میگفت اناابن الحیدر

یل شمشیر زن قطب جهان میباشی

اسدالله زمین شیر زمان میباشی

قامتی نیست كه در پیش قدت تا نشود

ملكی نیست كه تا پیش قدت پا نشود

به خداوند قسم دور حریمت مریم

گر نیفتد ز نفس مادر عیسا نشود

هر كسی قنبرتان را به تمسخر گیرد

به زمینی تو بكوبیش دگر پا نشود

تا كه تو آب بر این نخل رطب میریزی

خار این نخل محال است كه خرما نشود

من دخیل حرم شاهِ نجف میباشم

هو مدد گر گره ی نوكریم وا نشود

هر كسی خادم دربار تو در عالم نیست

میتوان گفت كه از سلسله ی آدم نیست

روح ِ والای تو از جنس خدا میباشد

نفَس ِ سینه ی تو عقده گشا میباشد

نخ ِ سجاده ی تو شهپر ِ جبرائیل است

چین ِ پیشانیِ تو قبله نما میباشد

از تو میخواست خدا تا كه بمانی چندی

كه حساب تو در این خانه جدا میباشد

فارقیم از هوس ِ سِیر ِ خیابانِ بهشت

خاكِ زیر قدمت جنت ما میباشد

سائلی آمده و از تو كرم میخواهد

ای كه انگشتر تو فكر گدا میباشد

دل ما را بشِكن گوهر اگر میخواهی

سیّدی امر نما قنبر اگر میخواهی

هم نشینت شرف و عزت موسا دارد

هم ركابت نفس حضرت عیسا دارد

هر كه گردید گرفتار ِ خم ِ گیسویت

در گره باز نمودن یدِ طولا دارد

عرقی كه سر ِ پیشانی تو حلقه زده

پایِ هر نخل رطب قدرت دریا دارد

چاهِ آبی كه خودت وقفِ یتیمان كردی

هرچه دارد ز سرْ انگشت تو مولا دارد

بی سبب نیست كه با تیغ دو سر میجنگی

چون به یك قبضه تولا و تبرا دارد

نام تو زینت دنیاست خدا میداند

نقش انگشتر زهراست خدا میداند

علی اكبر لطیفیان

جشن ولایت، چه دلپذیر است
صاحب این عید، حیّ قدیر است
به خلق عالم، علی امیر است

افضل اعیاد خدا، عید غدیر است

بر همگان این، ندا مبارک
کمال دین، خدا مبارک
خطبه ی احمد، امر خطیر است

افضل اعیاد خدا عید غدیر است

رسد ندای رسول اکرم
که ای تمام مردم عالم
علی پس از این مرا وزیر است

افضل اعیاد خدا عید غدیر است

علی است مولا علی است سرور
علی است هادی علی است رهبر
علی مدار است علی مدیر است

افضل اعیاد خدا عید غدیر است

علی است والی علی است والا
علی است عالی علی است اعلا
علی خبیر است علی بصیر است

افضل اعیاد خدا عید غدیر است

فاتح بدر و خندق و خیبر
ختم رسل را یار و برادر
از طرف حق علی سفیر است

افضل اعیاد خدا عید غدیر است

علی ستاده کنار احمد
جلوه بگیرید از دو محمّد
ماه کنار مهر منیر است

افضل اعیاد خدا عید غدیر است

تولدت مبارک  امسال شدی سه ساله
رقیه بنت کوثر غنچه یاس و لاله
 
پاشو شمعارو فوت کن
رقیه‌‌ عزیزم
 
نقل ونبات آوردن
تا رو سرت بریزن
 
تولدت مبارک 
شیرین زبون بابا
تولدت مبارک 
آروم جون بابا

اعلی رقيّه است و معلّی رقيّه است
صلّی رقيّه است، مصلّی رقيّه است
اَسماء رقيّه است، مُسَّمی رقيّه است
اِنّا رقيه است، فَتَحنا رقيّه است
و تا رقيّه است، معمّا رقيّه است

آيا حديث عاشقِ دلخون شنيده‌ای؟
آيات سوره‌ی قلم و نون شنيده‌ای؟
زخم از ستاره بر تنش افزون شنيده‌ای؟
يا قصّه‌های ليلی و مجنون شنيده‌ای؟
مجنون، حسين و ليلیِ ليلا رقيّه است

آن بی‌قرينه‌ای كه به زهرا قرينه است
بر درد و رنج و غصّه نخستين گزينه است
خورشيدِ گرمِ اوّلِ صبحِ مدينه است
مدحش همين كه خواهر بی‌بی سكينه است
او غرق ذات و غرق سجايا رقيّه است

یک کهکشان ستاره دَم آسمان اوست
یک جین مَلَک دخیل درِ آستان اوست
انواری از نمک، دهنِ خوش‌بیان اوست
شیرین‌تر از عسل دو لب دُر فشان اوست
دخترعموی حضرت احلی رقیّه است

اكبر صفت زِ خوشه‌ی انگور خورده است
خورشيدزاده لقمه‌ای از نور خورده است
حس می‌كنم تنش به تن حور خورده است
يعنی چه كار ما گره كور خورده است
وقتی گره‌گشای گره‌ها رقيّه است

پشت سر اهالی هيئت دعای اوست
حتّی دمشق گوشه‌ای از كربلای اوست
هرجا كه هست نام خدا ردّ پای اوست
گفتند روی شانه‌ی عبّاس جای اوست
يعنی زعيم عرش معلّی رقيّه است

بايد تو را به حد مقدّر بزرگ داشت
در هر بزرگداشت مكرّر بزرگ داشت
با اقتدا به سوره‌ی كوثر بزرگ داشت
از بس رُخَت تداعی مادربزرگ داشت
بايد كه گفت حضرت زهرا رقيّه است

خاتونِ محشر است و سراپاش محشر است
پيراهنش به سيب بهشتی مُعطّر است
دختر چه دختری كه زِ هر دختری سر است
اُمّ البکاء گرفته لقب حيرت‌آور است
پس اذن گریه کردنِ ما با رقيّه است

شيرين‌زبان، گره سر اَبرو نمی‌زند
گيسو پريشان، شانه به گيسو نمی‌زند
چشم كبود، هيچ به آهو نمی‌زند
با فاطمه به جان خودم مو نمی‌زند
اِنسيه با وِجاهت حورا رقيّه است

يک شب برای پَر زدنش پَر كشيده شد
اين ماجرا به قسمت آخر كشيده شد
تَه مانده‌ی پياله‌ی سر، سر كشيده شد
پای پدر به خانه‌ی دختر كشيده شد
معلوم شد كه هستیِ بابا رقيّه است

السّلام ای دستگیر عالمین
ای به ارباب دو عالَم نور عین
روز محشر چشم ما بر دست توست
اشفعی لی فاطمه بنت الحسین